ใต้ท้องฟ้ามืดที่มีแสงดาวระยิบระยับบนเกาะพระทอง ชวนให้จินตนาการว่า ใต้พื้นน้ำนั้น จะมีแม่เต่าสักตัวหนึ่งไหม ที่กำลังเดินทางเพื่อกลับมาวางไข่ในถิ่นเกิด ตามสัญชาตญาณที่สืบทอดมาหลายสิบล้านปี...

แม้จะมีชีวิตแสนสั้น เพียงไม่กี่วันในฤดูฝน แต่โลกใบจิ๋วของพืชหน้าตาท้าจินตนาการ สูงไม่เกิน 5 เซ็นติเมตร งดงามน่าทึ่งไม่แพ้ไม้ใหญ่

มีเรื่องเล่าว่า ป่าชายเลนเก่าแก่ของระนอง ซึ่งเป็นชายเลนดั้งเดิมผืนสุดท้ายของภูมิภาคนี้ อยู่รอดปลอดภัยมาได้เพราะบารมีโจรป่า

“เราติดอยู่บนเนินที่เรือสีฟ้าถูกพัดมาเกยตื้น คนแน่นมาก เดินเบียดกัน เพราะน้ำ ล้อมหมดแล้ว ดูจากสีหน้าแววตาเขา มันเต็มไปด้วยความกลัวถึงที่สุด

สึนามิ ปี 2547 นับเป็นภัยพิบัติครั้งรุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ และเป็นความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน สำหรับผู้ประสบภัย

’เคย’ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเสียง ‘กะปิทุ่งออง’ หายไปพร้อมกับป่า แม้วันนี้ลานตากกะปิและเรือช้อนเคย บอกให้รู้ว่าป่าชายเลนกลับคืนสู่ความสมบูรณ์